xXx~~just~me~~xXx

Gesloten ga ik door het leven,
Al mijn pijn weggewist
Uit het hart van de ander
Uit mijn geweten..
Gesloten ga ik door het leven,
Niks kenbaarmakend
Geen gevoelens tonen
Altijd blij
Altijd vrolijk
Zo zie ik eruit
Soms een kleine glimp
Van mijn ware ik
Maar dat mag niet
Voel me schuldig

Soms wil ik
Gesloten door het leven gaan
Lekker onbelangrijk
Niet in het zicht
Alles kunnen doen wat je wil
Terwijl het niemand opvalt

Maar meestal niet
Meestal wíl ik wel open zijn
Maar ik kán het vaak niet.

Ik wil weg van deze aardkloot,
weg van mijn verdriet.
Weg van alle problemen,
alleen jij ziet dat niet.
je ziet me lachen,
en vooral vrolijk zijn.
Maar van binnen huil ik,
het is allemaal maar schijn.
Iedere lag gefaked,
iedere blije bedoeling was nep.
Ik zie zelf niet meer in,
wat ik nog aan dit leven heb.
Je kunt nu zeggen:
Stop, doe het niet!
Maar jij hoeft het niet te voelen,
al dat verdriet.
Het gaat je langzaam irriteren,
tot je er gek van wordt.
Ik kon mezelf niet meer in de hand houden,
en ben toen emotioneel volledig ingestort.
Tranen stroomde over mijn wangen,
het mes liggend in mijn hand.
Eventjes wat het net,
of ik in een andere wereld was beland.
Ik zette het mes op mijn pols,
en langzaam ook een snee.
Dieper en dieper sneed ik,
was met het kleine krasje niet tevree.
Het bloedde hevig,
maar het voelde goed.
Net of al mijn angsten ineens weg waren,
bij het zien van al dat bloed.
Ik voelde dat ik slapper werd,
en nam een zucht voor de laatste keer.
het werd zwart voor mijn ogen,
en toen..

Nieuwe hoop of valse illusies
Vage herinneringen komen weer naar boven
Hoe betrouwbaar zijn ze, die conclusies
Ogen, die stralen zijn er of toch niet
Wel de blinde, fysieke aanrakingen
Die rieken naar plagerijen
Of ligt er toch iets in het verschiet

De avond sleept zich al spelende voort
Het contact is er niet meer, wel visueel
Ik mag niet te veel naar haar blikken
Want, daar gaat ze weer van kicken
Het is, alsof ze me niet meer hoort

Dan plotseling een signaal
En alleen maar verbaal
Ze kijkt me niet eens aan
En blaakt voldaan
"Jan is zielig, die doet niet meer mee"
Weg ballon, ik krimp in één
Ik ben niet assertief en misschien maar beter
Ik reageer gelaten, versuft;
"Dat zal wel, als jij het zegt"
De strijd is definitief beslecht
Heb ik haar iets misdaan?
Ik ben alleen maar op haar fysieke avances in gegaan

Vooral in gezelschap is zoiets LAAG
Maar ik ben niet gebroken
Wel van lef en trots verstoken
Vandaar dit gedicht
aan jullie gericht

Met mij is ze nog niet klaar
De rapen zijn gaar
Ik neem mij voor haar te schrijven
En dat zal lang in haar herinering blijven.
Niet vanuit wraak
maar vanuit terechte, gekwetste trots

De klap was raak
En, wie kaatst moet de bal verwachten
Ik zal mijn repliek wel wat verzachten
Want ze is nog jong, te jong
En moet nog veel leren
Toch zal ik haar evengoed ontberen.

Ik zit hier.
Onzekerheid straalt er van af
en ik moet door.
Door met mij leven.
Papa en mama hebbe mij
dat leven gegeven.
Keuzen heb ik nu:
door gaan het ongelukkig
zijn of er mee kappen..
Ik kijk in de spiegel
ik kijk naar me zelf,
ik zie een mooi meisje.
Een mooi meisje met zelfvertrouwen
maar dat zelfvertrouwen
is nu ver te zoeken.
Nu kijk ik goed naar mezelf
en zie dat het van binnen
in vuur en valm staat.
Ik wil niet meer.
Ik wil wel maar het is op..
Ik moet er maar ermee
leren leven.
Boven..
boven daar zal ik rust vinden.